Meestal als mensen voor het eerst horen dat ik goed ben met naald en draad, volgt er een grap over het aan mij uitbesteden van kleding met loszittende knopen.  Het zelf kleding maken blijft voor veel mensen toch een soort bijzonderheid. Terwijl ik het beschouw als een ‘normaal talent’ (net als mensen die goed zijn in schrijven of tekenen), maak ik nog regelmatig mee dat mensen echt verbaasd zijn als ik iets zelfgemaakts aan heb. Zo ook mijn winterjas. Dit keer waren er echt mensen die me niet geloofden… En ik ben natuurlijk blij als iemand aan me vraagt waar ik die jas gekocht heb…!

Die lange projecten zijn leuk, maar voor de komende tijd heb ik de ‘naaiklussen-van-meer-dan-een-dag’ even geblokt. Behalve dat ze meer geld kosten, geven ze me ook vaak het gevoel dat ik er eeuwenlang mee bezig ben. Door wat ééndagsklussen te gaan doen, kom ik – laten we zeggen – weer in balans. Deze maand dus tijd voor ‘herstel- en opknapservice Sabine’ in de meest letterlijke zin van het woord.

Ik heb me gestort op twee spijkerbroeken, een sportbroek en de aankleding van mijn administratieve opbergbox. De spijkerbroek inkorten van mijn vriend was een eitje, evenals het repareren van de sportbroek. De spijkerbroek van mijn zwager was een ander verhaal… Toen hij aan de telefoon vertelde dat de naad gescheurd was, had ik nog enige hoop op een geknapt draadje, maar helaas: ik kreeg de uitdaging van een winkelhaak.

Omdat ik niet zo’n fan ben van het gebruiken van andere stof of applicaties bij spijkerbroeken voor volwassenen, was duidelijk dat de broek OF helemaal niet meer gebruikt zou worden OF met een beperking een nieuw leven kreeg. En dat laatste werd het… de broek is weer in gebruik, maar helaas voor mijn zwager met een dichtgenaaide en dus onbruikbare linker kontzak! Dat rechts maar goed gebruikt mag worden…

Tot de volgende keer!

Sabine