Begin deze maand is mijn Coupeuse opleiding begonnen. Heerlijk om weer iedere week naar naai- en patroontekenles te kunnen. Ik kon niet wachten! Ik betrap mezelf erop, vooral vaak in de zomer, dat ik wekenlang niks maak. Het mooie weer, buiten zijn en relaxen in het park zijn niet echt goede momenten om de naaimachine erbij te pakken. Nu het “binnenweer” is en ik weer les heb zie ik al die mooie ontwerpen en ben ik niet meer weg te slaan achter mijn naaimachine. Zo ook na mijn eerste naailes. Er spoken meteen dingen door mijn hoofd; “Waar heb ik dat lapje tricot ook alweer gelaten? Daar kan ik mooi een jurkje van maken. En die Prince de Galles? Die zou perfect zijn voor het rokje dat ik moet naaien voor de opleiding. O ja, ik had ook nog dat lapje koeienhuid van de marktkoopman, toch wel een leuk idee om er een telefoonhoesje van te maken..” Ook word ik heel erg geïnspireerd door de Knipmode die elke maand heel fijn op de mat valt. Zoals je merkt ben ik weer helemaal besmet met het “naai-virus”.

In mijn vorige blog vertelde ik over een lapje koeienhuid die ik had gekregen van een marktkoopman op de Noordermarkt. Nadat ik het lapje een aantal weken thuis had liggen, er steeds even na keek en ideeën aan hoorde van mensen om mij heen (waar hele leuke bij zaten) heb ik er een telefoonhoesje van gemaakt. Met dank aan het idee van Koosje en Diete! Een tijdje geleden had ik al een donkerbruin leren hoesje gekregen voor mijn telefoon. Die moest eraan geloven! Ik heb de beide kanten van elkaar afgehaald met een tornmesje en de vorm van het hoesje precies overgenomen op de achterkant van de koeienhuid. Eigenlijk heel gemakkelijk, het hoefde niet afgewerkt te worden en het hoesje zat binnen 10 minuten in elkaar. Het resultaat kun je zien bij mijn foto’s. Ook leuk om cadeau te geven, heel persoonlijk en makkelijk te maken. Elke keer als ik langs een leerkraam loop kijk ik mijn ogen uit voor stukjes leer in mooie kleuren en/of structuren. Wie weet…

.

.

.

.

.

En om nog even in de (nep)bontsfeer te blijven; Begin dit jaar heb ik een fake fur jas gekregen van mijn stief oma. Deze had zij ooit gekregen van haar moeder dus het is al een oud exemplaar. Ik mocht hem van haar hebben, omdat ze vond dat ik er wel iets aan had en hem vast kon omtoveren tot een passend exemplaar voor de mode van nu. Een hele opdracht dus, maar hij is prachtig en ik zie mezelf al helemaal lopen in een stoer bontjasje. Toevallig ook DE trend van deze winter! Daarbij blijft de jas op deze manier in de familie, wat oma Gerrie belangrijk vind. Om het kort te houden; ik ben helemaal lyrisch over de jas, hij is zo geweldig! Mijn volgende blog wijt ik totaal aan de familiejas. Hier alvast een foto van hoe de jas er voor de metamorfose uit zag.

Tot dan!