De voorbije zomer stelde niet veel voor. Maar af en toe had dit ook voordelen. Als er een stralend zonnetje is dan moet er ook wat buiten gewerkt worden: gras maaien, onkruid wieden, terras opschuren, maar in de regen hoeft dit niet. Een regenachtige zondag helemaal voor mij alleen. Extra tijd om te stikken

Ik heb het erop gewaagd, om nog twee zomerstofjes te verwerken.Het patroontje van de communierokjes kon nog is dienst doen. Het eerste rokje bestaat slechts uit één laagje, een vrolijk stofje met aardbeien (coupon van het stoffenspektakel), het tweede heeft twee laagjes: een doorzichtig bloemenstofje met als onderrok de witte overschot van het originele model. Een paar uurtjes later zaten ze al in elkaar. Eigenlijk zijn het ook helemaal geen moeilijke patronen: een voorpand, een achterpand en een heuppas voor voor en achterpand.
Toegeven, met een rits zou het iets fijner afgewerkt zijn dan met een elastiek. Maar het is zoveel praktischer, die kleine prutsen worden ook zo snel groot en groeien dan weer is in de breedte, dan weer in de lengte. En met een elastiek in de taille is de rok zelden te breed of te smal.

Voila, twee rokjes af en nog een zee van tijd over, en nog reuzeveel ideeën en stofjes. Maar… er is ook een grote lappenmand die af en toe leeg moet. En deze keer was het een uitdaging. Een zomerjurkje van de dochter (patroon uit Knippie 2007) waar een scheur van 19cm inzat (lach maar, ik heb de scheur gemeten!).
Geen idee hoe ze dat voor elkaar gekregen heeft, en zelf wist ze het ook niet echt. Neen moeke, ik heb dat echt niet gevoeld, maar moeke, jij kan dat toch maken? (en dat met het mooiste engelengezichtje dat ze heeft).
Euhm ja, maar deze, dat wordt toveren hoor…

Ik had nog vlinderoverschotjes, dat was een begin. Een stukje tussen zetten was geen optie, de stof was bovendien ook gerafeld dus ben ik begonnen met een dunne reep stof aan te zetten, een soort bias eigenlijk. Maar dan zat ik nog met een gigantische split in de rok, vooraan, dat kon dus niet blijven. Het heeft mij redelijk wat denkwerk gekost, maar uiteindelijk heb ik “iets” gevonden: ik het er elastiekjes tussen gezet, tussen de twee panden, want elastiek, dat geeft mee. Nu heeft ze een beetje extra ruimte, als ze nog is heksentoeren wil gaan uithalen.

Op de elastiekjes zelf heb ik vlindertjes genaaid: een overschotje op plakkatoen strijken en dan, met een fijn schaartje, de vlinders uitknippen en opnaaien. Kwestie van bezig te blijven. (al wordt een mens best wel vrolijk van al die kleuren en bloemen)
Ik moet toegeven dat deze toverkunsten de moeite waren. En de dochter? Die is er nu van overtuigd dat moeke echt wel kan toveren. (Dat belooft wel voor volgende expedities natuurlijk…)

Vlinderachtige groetjes,
Katleen